Kasia zdobyła złoty medal!!!! W finale pokonała Kasię Brzóskę z Zatoki Puck. Walka o medal przebiegała do trzech zwycięstw i tę rywalizację rozstrzygnęła na swoją korzyść już w czwartym wyścigu. Oprócz klasyfikacji open wygrała także klasyfikacje młodzieżową do lat 21. W ten sposób do trzech medali, dwóch złotych i jednego brązowego zdobytych w Otwartych Mistrzostwach Polski na przełomie sierpnia i września dołączyła tym razem kolejne dwa złote krążki.

Mistrzostwa odbyły się przy bardzo słabym wietrze nie przekraczającym w ciągu tych czterech dni nawet 2⁰B. Wielokrotnie musiano przerywać lub odraczać wyścigi. Tym bardziej zwycięstwo Kasi jest cenniejsze, gdyż jest zawodniczką silno wiatrową. Te zawody po raz kolejny udowodniły, że Kasia robi ogromne postępy na słabym wietrze, a o silne nie ma co się już martwic gdyż jest jedna z najszybszych na świecie w klasie Europa a w klasie Laser Radial najlepszą. Należy jeszcze dodać, iż w zawodach mogły uczestniczyć tylko czołowe zawodniczki z Otwartych Mistrzostw Polski, które odbyły się niecały miesiąc temu w Pucku.

Meczowe Mistrzostwa Polski-  wyniki w klasach: Europa, Finn, Laser Puck, 23-26.09.1999

Jak zawsze, na koniec wakacji i prawie na koniec sezonu, odbyły się Mistrzostwa Polski w klasach olimpijskich. I także jak zawsze odbyły się one na Zatoce Puckiej. Warunki wietrzne były typowo letnie, lecz często padający deszcz zapowiadał już zbliżającą się jesień. W regatach wzięło udział 41 zawodników z czego 24 stanowiły kobiety. Rozegrano 10 wyścigów przy generalnie słabym wietrze. Takie warunki wymagają od zawodnika większego wyrachowania, delikatności i spokoju. Europa jest klasą, która nie lubi "twardego prowadzenia" w przeciwieństwie do Lasera gdzie trzeba być mocnym i zdecydowanym. Bartłomiej Szotyński po raz pierwszy wystartował w tej klasie bez wcześniejszego przygotowania. Jego pojawienie się w gronie "europejczyków" wzbudziło podziw i zaskoczenie. Do startu podszedł raczej na luzie. Bartek nastawiał się na silne wiatry, co umożliwiłoby mu zajęcie wyższego miejsca. Jego predys-pozycje fizyczne w zasadzie odpowiadają takim warunkom. Nie można patrzeć na słońce bez ciemnych okularów, tak samo nie ma możliwości bycia dobrym na słabym wietrze, gdy siły wyższe nie ułatwiają żeglowania. Na szczęście w przedostatnim dniu mistrzostw wiatr się wzmógł i Bartek pokazał, że ściganie się w czołówce leży w jego naturze. Katarzyna Szotyńska natomiast długo przygotowywała się do tego startu. 10-dniowy trening w Pucku okazał się korzystny. Dotąd słabe wiatry były piętą achillesową Kasi, jednak teraz żadne warunki nie mogły jej przeszkodzić w zajęciu dobrego miejsca. Co prawda czwarte miejsce jest najgorszym z możliwych pozycji, bo tuż za pudłem, ale poza tym Kasia jeszcze raz pokazała, że nie ma sobie równych na silnym wietrze. Klan Szotyńskich udowodnił, że tworzą zgrany zespół. Oby tak dalej...

Drugie Mistrzostwa Polski w klasie Laser Radial odbyły się na wodach Zalewu Kamieńskiego w Kamieniu Pomorskim. Do Kamienia przyjechało 42 zawodników z 16 klubów żeglarskich z całej Polski. W ciągu czterech dni przeprowadzono 13 wyścigów przy wietrze od 2 do 12 węzłów. Od samego początku trwała ostra rywalizacja o medale. Objawieniem regat był młody zawodnik z Zatoki Puck Artur Wilandt, który w pierwszej połowie regat walczył na równi ze starszymi od siebie zawodnikami i zajmował pozycje medalową w klasyfikacji open. Jednak słabsze wyniki w końcówce zepchnęły go na miejsce szóste. Bartek Szotyński rozpoczął ze zmiennym szczęściem. Po dwóch dniach zajmował dopiero 5 pozycje i do brązowego medalu dzieliło go aż 14 punktów. Ósmy wyścig, ostatni drugiego dnia zakończył się dla niego bardzo pechowo. Po dobrym starcie Bartek musiał się wycofać z wyścigu gdyż złamał rumpel , co oczywiście uniemożliwiło sterowanie i dalsze żeglowanie. Jednak trzeci dzień przyniósł ogromne zmiany w czołowej piątce. Komisja ustawiła bardzo długie trasy i przeprowadziła cztery wyścigi. Na tak długich trasach stawka bardzo się rozciągała, a od zawodników wymagały konsekwencji w strategii i wyczucia wiatru. Tego dnia bardzo dobrze żeglowali Marcin Rudawski i Bartek Szotyński, którzy zajmowali czołowe miejsca w poszczególnych wyścigach. Z kolei Wojciech Ślusarski i Artur Wilandt popłynęli słabiej co umożliwiło Bartkowi awans z piątej na trzecią pozycję i w miarę komfortowa sytuacje przed ostatnim wtorkowym wyścigiem, gdyż miał przewagę nad czwartym zawodnikiem aż 7 punktów a od drugiego dzieliło go 5pkt. Szczególnie ciekawy był 12 wyścig kiedy to tuż po starcie przyszedł wiatr z lewej strony i zmiana ta pogłębiała się z biegiem halsówki. Zawodnicy, którzy wystartowali z prawej strony m.in. Bartek Szotyński, Marcin Rudawski i Wojtek Ślusarski od razu byli do tyłu o 200m w stosunku do czołówki, która żeglowała lewą stroną. Tym dwóm pierwszym jednak udało się 'dorobić' do lewej strony i w efekcie weszli na górna boje na 15,16 pozycji. Wojtek kompletnie pozostał na niekorzystnej stronie co w konsekwencji dało mu bardzo odległą pozycję. Później jednak wycofał się z wyścigu. Bartek płynąc na 15 pozycji wiedział, że nie może mieć już słabych miejsc, gdyż miał już dwie odrzutki DNF i 12msc. Rozpoczął więc pogoń za czołówką. Odrabiał z minuty na minutę i w efekcie na metę przypłynął 5. Do końca regat pozostał już lub aż jeden tylko wyścig, który okazał się decydujący w walce o brązowy medal. Wtorek był ostatnim dniem regat, do rozegrania pozostał tylko jeden wyścig, a wiało bardzo słabo 1-2⁰B. Bartka strategia była trzymać się Wojtka Ślusarskiego, gdyż mógł sobie pozwolić na wynik gorszy do niego, aż o 6 miejsc co zapewniało mu brązowy medal. Start odbył się z małym poślizgiem. Wszystkie 42 łódki wystartowały do ostatniego wyścigu. Bartek z Wojtkiem żeglowali prawą stroną. Po pięciu minutach wyścigu do Bartka podpływa sędzia i nakazuje wycofanie się z wyścigu , gdyż popełnił falstart. Oprócz niego zdyskwalifikowano także innego zawodnika z Warszawy Marka Graniszewskiego. Bartkowi pozostało tylko oglądać wyścig spoza trasy i obserwować, który przypłynie Wojtek Ślusarski , jeżeli zajmie miejsce w czołowej piątce bezie trzeci. Wojtek był czwarty i tym samym zdobył brązowy medal . Po wyścigach zapytany Bartek jak ocenia swój start powiedział: "Walka o miejsce na starcie była zacięta zwłaszcza, że startowali obok mnie najlepsi zawodnicy- nikt nie chciał być zepchnięty do drugiej linii. Po starcie na Komisji Sędziowskiej pojawiła się flaga falstartu indywidualnego. W tym momencie nie byłem przekonany nawet w 50% , czy miałem falstart i dlatego postanowiłem żeglować dalej. Był to jeden z gorszych moich startów, wielokrotnie startowałem na większym ryzyku i nie miałem falstartu. Spode mnie wystartował najlepiej Marcin Rudawski drugi Marek Graniszewski, a ja trzeci. Okazało się, że ja i Marek mamy falstart, a Marcin mógł żeglować dalej. Według mnie oko ludzkie nie jest w stanie ocenić czy łódka jest 5 czy 20cm poniżej lub powyżej linii startu, a taki był prawdopodobnie mój start i sędzia powinien był , to uznać jako pewną tolerancje błędu i pozwolić mi i Markowi żeglować dalej - rozstrzygnąć walkę o medale w bezpośredniej walce. Tym bardziej wiedział, że ja już miałem jeden nieukończony wyścig i dodatkowa dyskwalifikacja pogrzebie moje szanse medalowe. "

opracował :Bartłomiej Szotyński